ساکن شماره ۸۱

این جدول شاخص آزادی خبرگزاریها (press) را در سال ۲۰۰۵ نشان می دهد. برای اینکه جدول سالهای قبلتر و ملاکهای رده بندی را ببینید اینجا کلیک کنید. ایران در مقام ۱۶۴ ام این لیست تنها از سه کشور بالاتر است. کشورهایی حتی مثل افغانستان از وضعیت خیلی بهتری نسبت به ایران برخوردارند. حتی همه کشورهای کمونیستی به جز کره شمالی و همه کشورهای عرب و آفریقایی.  نکته دیگر این جدول مقایسه ایران با سالهای قبلتر است. در سال ۲۰۰۲ ایران جایگاه ۱۲۲ این جدول را دارا بوده است.

N°	Country	Score
1	Denmark	0,50
-	Finland	0,50
-	Iceland	0,50
-	Ireland	0,50
-	Netherlands	0,50
-	Norway	0,50
-	Switzerland	0,50
8	Slovakia	0,75
9	Czech Republic	1,00
-	Slovenia	1,00
11	Estonia	1,50
12	Hungary	2,00
-	New Zealand	2,00
-	Sweden	2,00
-	Trinidad and Tobago	2,00
16	Austria	2,50
-	Latvia	2,50
18	Belgium	4,00
-	Germany	4,00
-	Greece	4,00
21	Canada	4,50
-	Lithuania	4,50
23	Portugal	4,83
24	United Kingdom	5,17
25	Benin	5,50
-	Cyprus	5,50
-	Namibia	5,50
28	El Salvador	5,75
29	Cape Verde	6,00
30	France	6,25
31	Australia	6,50
-	South Africa	6,50
33	Bosnia and Herzegovina	7,00
34	Jamaica	7,50
-	Mauritius	7,50
-	South Korea	7,50
37	Japan	8,00
-	Mali	8,00
39	Hong-Kong	8,25
40	Spain	8,33
41	Costa Rica	8,50
42	Italy	8,67
43	Macedonia	8,75
44	United States of America (American territory)	9,50
45	Bolivia	9,67
46	Uruguay	9,75
47	Israel	10,00
48	Bulgaria	10,25
49	Mozambique	10,50
50	Chile	11,75
51	Dominican Republic	12,25
-	Taiwan	12,25
53	Cyprus (North)	12,50
-	Mongolia	12,50
-	Poland	12,50
56	Croatia	12,83
57	Niger	13,00
58	Timor-Leste	13,50
59	Argentina	13,67
60	Botswana	14,00
-	Fiji	14,00
62	Albania	14,17
63	Brazil	14,50
-	Tonga	14,50
65	Serbia and Montenegro	14,83
66	Ghana	15,00
-	Panama	15,00
68	Nicaragua	15,25
69	Paraguay	15,50
70	Romania	16,17
71	Congo	17,00
-	Guinea-Bissau	17,00
-	Seychelles	17,00
74	Moldova	17,50
-	Tanzania	17,50
76	Angola	18,00
-	Honduras	18,00
78	Burkina Faso	19,00
-	Senegal	19,00
80	Uganda	19,25
81	Lesotho	19,50
82	Central African Republic	19,75
83	Cameroon	20,50
-	Liberia	20,50
85	Kuwait	21,25
86	Guatemala	21,50
87	Ecuador	21,75
88	Comoros	22,00
89	Malawi	22,75
90	Burundi	23,00
-	Cambodia	23,00
-	Qatar	23,00
-	Venezuela	23,00
-	Zambia	23,00
95	Togo	23,75
96	Jordan	24,00
97	Madagascar	24,50
98	Turkey	25,00
99	Georgia	25,17
100	Kosovo	25,75
-	United Arab Emirates	25,75
102	Armenia	26,00
-	Gabon	26,00
-	Guinea	26,00
-	Indonesia	26,00
106	India	27,00
107	Thailand	28,00
108	Lebanon	28,25
109	Chad	30,00
-	Kenya	30,00
111	Kyrgyzstan	32,00
112	Ukraine	32,50
113	Malaysia	33,00
-	Tajikistan	33,00
115	Sri Lanka	33,25
116	Peru	33,33
117	Haiti	33,50
118	Swaziland	35,00
119	Kazakhstan	36,17
-	Morocco	36,17
121	Djibouti	37,00
122	Rwanda	38,00
123	Bahrein	38,75
-	Nigeria	38,75
125	Afghanistan	39,17
126	Sierra Leone	39,50
127	Mauritania	40,00
128	Colombia	40,17
129	Algeria	40,33
130	Gambia	41,00
131	Ethiopia	42,00
132	Palestinian Authority	42,50
133	Equatorial Guinea	44,00
-	Sudan	44,00
135	Mexico	45,50
136	Yemen	46,25
137	United States of America (in Iraq)	48,50
138	Russia	48,67
139	Philippines	50,00
140	Singapore	50,67
141	Azerbaijan	51,00
142	Bhutan	51,50
143	Egypt	52,00
144	Côte d’Ivoire	52,25
145	Syria	55,00
146	Democratic Republic of Congo	57,33
147	Tunisia	57,50
148	Maldives	58,50
149	Somalia	59,00
150	Pakistan	60,75
151	Bangladesh	61,25
152	Belarus	61,33
153	Zimbabwe	64,25
154	Saudi Arabia	66,00
155	Laos	66,50
-	Uzbekistan	66,50
157	Iraq	67,00
158	Vietnam	73,25
159	China	83,00
160	Nepal	86,75
161	Cuba	87,00
162	Libya	88,75
163	Burma	88,83
164	Iran	89,17
165	Turkmenistan	93,50
166	Eritrea	99,75
167	North Korea	109,00

Le grand père d’ami de mon ami lui a dit que “la vie est une tarte de merde, on mange chaque "jour une partie

مناظر این گونه همیشه حالم را می گیرد مخصوصا اگر مثل این یکی وسط شهر باشد. چون آدم را یاد نمونه واقعیش می اندازد و اگر در وسط شهر باشد یاددآوری عدم دسترسی به خود واقعیش را میکند. 

پارک برسی- جنوب پاریس

این تصمیمی است که به هیچ وجه نمی دانم چقدر مصمم به اجرای آن هستم. آن هم  این است (یا این هم آن است) که به زودی ۳ بلاگ دیگر به ۳ زبان دیگر می نویسم. آخر تا ۳ ماه دیگر باید آلمان بروم و هنوز هیچ تلاش جدیی برای جدی تر یاد گرفتن این زبان خوف نکرده ام. می ترسم ۳ بشود. و اما این هم شروع می خواهد مثل همه چیزهای دیگر. شروع این یکی دیگر خداییش همت می خواهد که من یکی از این یکی خیلی کم دارم.

نوبتی شدنش انتخاب تو بود. این بار من نبودم که پیشنهاد دادم. اما اتفاقا این دفعه را تو عمل نکردی به قرار. اصلا انگار همیشه اینطور بوده. وقتی قراری را مقرر می کنی بیشتر برای بقیه است و اگر شد و در رودر بایستی٬ خودت هم تازه ممکن است سعی کنی بهش وفادار بمانی. اصلا به عشق این عهد تو که با قهر همراه هم بود٬ بود که این نا کجا را زنده اش کردم. حالا هر روز بهت سر می زنم که ببینمت. اما همان قدیمی ها را می بینم. (تازه می فهمم که چقدر بی ظرفیتم. چقدر زود زبان به گله باز کردم. حداقل می تونستم چند روزی را صبر کنم.)

 این چند روز مردم از بس که فیلم دیدم و رادیو گوش کردم. خیلی کیف دارد. تازه دارم به زیبایی های صدای بنان هم پی می برم.یادم می آید آن وقتهایی را که اتفاقا با صدای بنان و مرضیه و دلکش به موسیقی ایرانی علاقمند شدم. بعدا دیگر خودت می دانی فقط شجریان گوش می کردم و صدیف و قدیمی ترها. الان ولی خیلی از گلهای رنگارنگ و گلهای تازه را شنیدم. صدای بنان خیلی به قول همه مخملیه!!!!

اینجا دیگر آرام شده٬ نه مثل خودم٬ مثل خودش مثل همان وقتی که نبود. وبلاگ و وبلاگ نویسی از آن سنخ بحث هایی است که تقریبا هر بلاگ نویسی که می نویسد نه تخصصی و هدفدار بلکه بی هدف و به قصد داشتن مخاطب یکی چند باری سر سفره بلاگش بازش می کند.

برای من هم سوال شده که چرا ما ایرانیها بلاگ باز شدیم. هزار و یک دلیل هم برای خودم آوردم. تقریبا از جوابهای بدست آمده ام هم راضی شدم ولی باز دلم رضا نمی دهد که بپذیرمشان. نمی فهمم انگیزه ۶۰۰۰۰ نفر آدم چیست که زارپ زارپ می نشینند پشت رایانه هایشان و با آن اینترنت حلزون و گران می نویسند .

اینجا که هستم خوبی اش اینست که دیگر تعداد آدمهای علافی که در اینترنت پرسه می زنند و دنبال خواننده می گردند برای بلاگشان کم است اگر در همین ساعت نوشته ام را بفرستم. می ماند برای خودم و خودش. اینجا اتاق آخر آخرین ساختمان٬ جایی که هیچ جا نیست دیگر برای من است.  

این متنی بود که برای مراسم برافراشتن ایران دراینجا قرائت کردم. فکر می کنم بد نبود. تقریبا همه با هم نوشتیمش.

Mon général, mon colonel messieurs les officiers, messieurs les sous officiers, mesdames, Mesdemoiselles, messieurs BONJOUR!!!!!

Je suis iranien, un descendant de Cyrus le Grand, l’empereur qui a proclamé, il y a deux mille cinq cents ans,

 « Quand je suis entré dans Babylone, Je n'ai pas permis qu'on terrorise la terre de Sumer et d'Akkad. Je n'ai autorisé personne à malmener le peuple et détruire la ville. J'ai ordonné que toute maison reste indemne, qu'aucun bien ne soit pillé. J'ai ordonné que chacun reste libre dans l'adoration de ses dieux. J'ai ordonné que chacun SOIT libre dans sa pensée, son lieu de résidence, sa religion et ses déplacements, que personne ne persécute autrui ».

La charte de Cyrus le Grand est un des principaux documents qu’il importe d’étudier dans l’histoire des droits de l’homme.

JE PRENDS la parole AU NOM de mes compatriotes, pour tout d’abord vous remercier de votre présence à cette cérémonie des couleurs de l’Iran et ensuite POUR vous présenter en quelques phrases notre pays dont l’histoire est remplies d'événements gais autant que tristes.

Au temps de Rome, la Perse constituait l'autre pôle politique du monde, régnant de l'Asie mineure jusqu'au Pendjab. La culture perse s'appuie sur la religion zoroastrienne. Aujourd'hui encore le nom de la capitale, Persépolis, est synonyme d'un haut lieu de culture.

En dépit des invasions successives subies par l’Iran, le peuple iranien a toujours su préserver sa culture plusieurs fois millénaire. Ainsi, les Iraniens ont fêté leur nouvelle année hier soir le premier jour du printemps. Ce Nowrouz, célébré depuis 3000 ans est profondément enraciné parmi les rituels et les traditions du Zoroastrisme. Aujourd'hui, la fête de Nowrouz est célébrée dans de nombreux pays qui ont été des territoires de l’Empire Perse ou alors qui ont été sous son influence : l’Irak, l’Afghanistan, des parties du Moyen-Orient aussi bien que dans les ex-républiques soviétiques ainsi que les Parsi de l’Inde.

Malgré l’invasion arabe au 7^e siècle et les influences islamiques nouvelles en Iran, les Iraniens gardent leur culture et conservent leur langue persane. Les mathématiciens, astronomes, médecins et poètes font de l’Iran un des pôles intellectuel dominant. Ainsi, Avicenne au 10^e siècle fait considérablement avancer la médecine tandis que les poètes Khayyam, Hafez, Saadi bercent encore aujourd’hui les Iraniens de leur poésie mélodieuse et magnifique.  Voici Un morceau de poésie de Kayyam :

Fais en sorte que ton prochain n'ait pas à souffrir de ta sagesse. Domine-toi toujours. Ne t'abandonne jamais à la colère. Si tu veux t'acheminer vers la paix définitive, souris au Destin qui te frappe, et ne frappe personne.

 La culture perse reste toujours très ancrée dans le cœur des Iraniens désireux aussi de découvrir de nouvelles cultures comme la culture française.

L'amitié franco iranienne et les échanges culturels entre ces deux pays ont toujours été remarquables. Beaucoup de savants et d’écrivains iraniens ont vécu une partie de leur vie en France marquant ainsi l'attachement de notre pays au peuple français.

Aujourd'hui la relation scientifique, commerciale et culturelle entre l’Iran et la France est toujours importante, en témoigne les nombreux partenariats avec de grandes entreprises françaises.

Les iraniens sont conscients que leur futur doit passer par le développement de ce type d'échange.

La relation entre la France et l’Iran est importante dans l'avenir des deux pays.

Nous, étudiants iraniens espérons encore améliorer les relations entre nos deux pays.

Pour notre génération, la création du concours international de l’Ecole Polytechnique a ouvert une nouvelle page dans la relation franco-iranienne. Nous espérons des liens plus forts entre les écoles françaises et les universités d’Iran.

Nous espérons sincèrement que cette relation amicale forte et historique ne pâtira pas des événements récents.

Nous, les élèves iraniens remercions l’école pour cette cérémonie et merci à vous tous d’y avoir assisté.

وبلاگ اگر چه فضای مقدسی است لااقل برای ما ایرانیها٬ نمی دانم چرا دیگر دلم رضا نمی دهد به نوشتن در اینجا٬ حتی در همان حد ثبت خاطرات. این نوشته در مورد بلاگ را هم از الواح شیشه ای می گذارم اینجا:

اگر سنگی بيفتد در آب، دايره‌های متعددی ايجاد می‌كند كه هرچه دورتر می‌روند بزرگتر و مخفی‌تر می‌شوند. تا هنگامی كه شما تنها كسی هستيد كه ايستاده است كنار استخر و سنگ می‌اندازد هيچ چيز حركت آرام اين دايره‌ها را به خطر نمی‌اندازد، جز جغرافيای آب. ولی اگر «سنگ‌انداز» ديگری هم ايستاده باشد سمت ديگر آب، در محل تلاقی دايره‌هايی كه از دو سو به راه افتاده‌اند كانون اغتشاش و بحران ايجاد می‌شود. مرزها، از اين نظر، كانون بحرانی تمدن‌ها هستند. مرزنشينان اين بحران را با فراگيریِ زبان كشور همسايه برای خود قابل هضم می‌كنند. از اين منظر، ترجمه نتيجه‌ی منطقی تلاقی دو تمدن و دو زبان است، و مرزنشينان نخستين مترجمان تاريخ بشری.
شرايط تحميل شده به كشور ما، خواه ناخواه، تعريف وبلاگ را از عرف جهانی‌اش اندكی متفاوت می‌كند. به جرئت می‌توان گفت كه در دنيای دموكراسی وبلاگ هيچ نقش مهمی بازی نمی‌كند. در غرب، برای دسترسی به دانش مجراهای متعددی هست؛ برای بيان آزاد احساسات و عقايد شخصی هم كسی وبلاگ نمی‌نويسد چون منعی براي بيان اين چيزها وجود ندارد. در نهايت، برای يك غربی، وبلاگنويسی نوعی فکر کردن با صدای بلند است، نوعی فرار از تنهايي، و در عين حال نوعی خودنمايی. اينكه اين حرف‌ها ممكن است حرف‌های ارزشمندی باشند يا حتا مخاطبان بسيار داشته باشند چيزی را تغيير نمی‌دهد. اما برای ما كه از بسياری چيزها محروميم وبلاگ فضای شوق‌انگيزی‌ست كه تعطيل شدنش می‌تواند فاجعه‌بار باشد. اينكه كسانی برغم وجود صدها هزار سايت زيبا و ديدنی، ترجيح می‌دهند چشم بدوزند به صفحه‌ی ساده‌ی يك وبلاگ فقط به خاطر استنشاق هوای آزادی‌ست. «فکر کردن با صدای بلند» و «نياز به مخاطب» در درجات بعدی اهميت قرار می‌گيرند. 
اگر فضای وبلاگ‌ها را به يك استخر آب تشبيه كنيم بحران كنونی نتيجه‌ی تلاقی امواج سنگ‌هايی است كه هركس به آب می‌اندازد. راه حل اين بحران هم شايد همان راه‌حل قديمی باشد: فراگرفتن زبان يكديگر. 

جو گیری اولش بود٬ یا حس غم غربت یا نمی دانم هر چیز دیگری که این بلاگ را ساختم٬ به هر حال بی انگیزگی یا گشادی مفرط حسم نمی دهد برای نوشتن. از این سفر هم که برگشتم خاطره و تجربه کم ناندوختم. اما نوشتنش نمی آید. این را هم می گذارم تا آن چه ماندنی است در ذهنم بماند.

 اللهم ارسل علاج عاجل عالج لگشادی مفرط.

بدینوسیله به اطلاع می رسد که یک سال از عروج ملکوتی بنده به دیار فرنگ می گذرد. به همین مناسبت مراسم ختمی در قطعه شماره ۸۱ برگزار می شود. برای شادی این مرحوم لطفا یک فاتحه بخوانید.

روز 29 بهمن روز سپندار مذگان روز عشق شاد باد

مقاله زیبایی که امیدورام مستند باشد.

هفته پیش که ۵۰۰ نفر از طرف دانشگاه رفته بودند اسکی٬ یکی از ۲۰۰۳ ها گم شده است. امروز هم یک آمفی با ژنرال خواهیم داشت تا باز بگوید اسکی نروید٬ اگر می روید گم نشوید٬ اگر می شوید قبلش اعلام کنید تا ما اخراجتون کنیم. ( همون ماجرای ننه ام میگه جبهه نرو!)

این هم از چهارمین ۲۰۰۳ای.

این یکی اتفاق نادری است که نوشتن دارد. یکی از ۲۰۰۳ ها دیشب خودکشی کرده است. ظاهرا قبلا هم سابقه آنرا داشته است. از بچه های بخش شنا. همه روز در بیمارستان تحت نظر روان شناس بوده و بعد هم تحت نظر روانپزشک مدرسه. اما تا به حال خودش می گذارندش خودش را از ساختمان پایین می اندازد و تمام.

امروز قبل از آمفی DFHM که سلسه کنفرانسهایی در جهت شکل دهی به نیروی انسانی و نظامی است٬ ژنرال آمد و راجع به این موضوع حرف زد و گفت بچه های خوبی باشید و خودکشی نکنید. یا قبلش به ما بگویید تا ما از اینجا اخراجتان کنیم. خلاصه شانس آوردند که طرف فرانسوی از آب در آمد که اگر خارجی می بود خشتک بود که بر سر مدرسه محترم کشیده می شد.

آمفی DFHM هم یک فضانورد آورده بودند از فارغ التحصیلهای ۱۹۸۱ که سه سفر فضایی در پرونده اش داشت. و خیلی به تیم اروپایی خودشان می نازید.

خلاصه این سومین ۲۰۰۳ی بود که من از پرپر شدنش خبر شدم. اولی را به جرم داشتن مواد اخراج کردند که خبرش هم مثل توپ در فرانسه صدا کرد. دومی به علت مشکلات درسی اخراج شد و این هم از سومی.

منتظر وقایع ۲۰۰۴یها که ما باشیم در سال آینده باشید!!!!

این روزها با اینکه حرف و حدیث زیاد است برای گفتن و نقل کردن و اتفاقات هم کم نیست برای تعریف کردن اما حس آن نیست برای نوشتن. همچنان بر سیاست خواننده زدایی خود ادامه می دهم٬ تا شاید روزی نوعی دیگر بنویسم.  

" احمدی نژاد یعنی سالی سه بار سقوط هواپیما، هاشمی رفسنجانی یعنی هر دو سال یک بار سقوط هواپیما."

این جمله آقا ابراهیم نبوی هم آدمو شاکی می کنه ها! آدم از این روشنفکران کشورش هم یک دفعه ناامید میشه! ای بابا! این از این! اینم از اون علی افشاری که دیروز کروبی را به عرش برد و اون هم از بهنود که در غم از دست دادن شاید هم قطارانش یک مقاله احساسی می نویسد و شایعاتی که دیگران می گویند را تکرار می کند. بابا تو رو خدا شما دیگه اینقدر سوتی ندید. 

یک جیب بزرگ همیشه برای جا کردن یک دفتر یادداشت سیمی که اگر چرند نوشتی راحت بدون اینکه شیرازه آن از هم بپاشد بتوانی پاره اش کنی لازم است. فکر هایی هستند که میایند و میروند و اگر مکتوبشان کنی آنوقت یا خوره جانت می شود و باید به ثمر نشاندشان یا ترس کشف شدنشان قبل از بلوغ است که راحتت نمی گذارد. اما اگر حساب کنی که تعداد ارتباطات مغز بیشتر از تعداد مولکولهای دنیا است^* اول مخت سوت می کشد٬ و بعد می فهمی که فکرهایت را اگر ثبت حالا نه بر جریده عالم که بر همین کاغذ دفتر یادداشتت کنی خودش راهش را خواهد جست. این را از سفرهای اخیرم فهمیدم.

فردا و پس فردا هم به یک سفر کوچک به خانه یک دوست فرانسوی می روم تا نوئل را با آنها به سر کنم. و بعد از آن سفر نامه آلمانم را می نویسم.

این چند وقت خیلی اتفاقاتی افتاد که گذشتند و تنبلی که به آن عارضم نگذاشت بنویسمشان.

بحث زبان بحث جذابی شده است برایم از وقتی با تعدد ملل مواجه شده ام در این مدرسه مان.  بگویم که خودم از کسانی بودم که از همان اوایل دبیرستان بعد از توصیه معلم شیمی مان از اعداد انگلیسی استفاده می کردم و در زندگی دانشگاهی هم در محاوره زیاد از لغات انگلیسی. بماند استفاده از لغات فرانسوی که دیگر جز زبانمان شده و دیگر کسی نمی داند که این لغت ریشه فارسی ندارد و خودم هم خیلی از آنها را فارسی می پنداشتم تا قبل از فرانسه دانستنم. و بگذریم از تاثیر زبانهایی چون آلمانی و روسی در زبانمان که در مقایسه با فرانسه و الآن انگلیسی آنقدر اهمیتی ندارد واقعا. از عربی حرفی به میان نمی آورم و غرولند ضد عربها که شاید ریشه در دین دارد را هم نمی پذیرم چون دیرتر از آن است که زبانمان را از عربی بتوان پاک سازی کرد و اصلا در خیلی از موارد جایگزینی برایشان نداریم در فارسی حداقل در میان مردم عادی که مردم ادیبش چون داریوش آشوری هم به فکر و حوصله نیاز دارند برای این کار. 

اما لزوم برخورد و بحث و اضطرار این مورد کمتر از مسئله انرژی اتمی نیست و بلکه مهمتر. خنده دار است شاید٬ اما آنچه که باقی می ماند تاریخ است و تاریخ با زبان حرف می زند.

می خواهم مثال بیاورم از آدمهای با شعور. مثلا دکتر حسابی آنوقت که دانشگاه بدبختی را که بعد از ۷۰ سال عمرش به این روز دچار شد٬ می خواست افتتاح کند -شنیده ام- یک شبه مجبور به ابداع لغت دانشگاه شده است تا از نام گذاری آن به نام "اونیوقسیته دو تهقان" (université de Téhéran) به فرانسوی جلوگیری کند و در نظر بگیرید هوش و فراست افرادی را که لغتهای زیبایی چون هواپیما و فرودگاه ایجاد کردند.

شاید به همین خاطر است که در روزگار ما اگر بگویی پایانه٬ رایانه یا چرخ بال مسخره ات کنند. چون چیزی که عمر حضورش در میان مردم از ۱۰ گذشت دیگر جدا کردنش سخت می باشد. اما همین ها را هم اگر تنها در نوشتن رعایت کنیم هر چند گاهی لغاتی نچسب مانند چرخ بال آزار دهنده می شود در بلند مدت اثرش را خواهد گذاشت و حداقل نسل بعد از ما حتی اگر نگویدش٬ می داند معادلی برای آن در فارسی یافت می شود.

این نداشتن لغت و معادل اما نه تقصیر مردم و زبان که قصور اهل فن باعث و بانی آن می باشد. شاید زبان ما ساختار های زایشی زبان آلمانی را نداشته باشد ( که البته نمی دانم نداشتنش حسنش است یا عیبش یا هیچکدام) اما به اندازه کافی پر مغز و غنی برای ساخت لغت می باشد. اگر هر چیزی می خواهیم در زبان بیاوریمش کمتر از یک شبانه روز در مورد معادلش و اهلی ساختنش تلاش کنیم٬ آنگاه این آش شلم و شوربای امروز را نمی پختیم. مثلا مخابرات اگر قبل از آوردن تلفن همراه یا پیغام کوتاه٬ به آن فکر می کرد و نه دو سال بعد از آوردن آنها الآن دیگر اینهمه جان کندن نداشت تا این لغات را در ذهن مردم جا بیفتد.

هر چند گاهی این عزت نفس ملت است که برایم یک علامت سوال بزرگ و پشتش یک علامت تعجب گرد و قلمبه را پیش می آورد. به کار بردن این گونه لغات به صورت هشیارانه به صورت یک ادا٬ پز یا شاید نشان دادن یک طبقه اجتماعی متمایز بسیار معمول شده است. نداشتن آن اعتماد به نفس عمومی یا اجتماعی که در زمان فردوسی و نظامی و سعدی بود٬ تنها جز یکی از دلایل پیدایش این ملغمه ای از هر زبانی در زبان ما شده است.

یکی دیگر از آن دلایل قطعا حضور فن آوری (با اینکه این لغت هیچ ربطی به ترجمه اش ندارد و خیلی هم مسخره است ولی خوب است) در جامعه ای است که معمولا فاقد آن فن می باشد و این یکی زیاد ربطی به جامعه ما ندارد (و البته کشور ما فاقد بیشتر فنون مفید است). اما نکته ای که هست آنست یک کشور دارای جامعه شناس٬ زبان شناس٬ تاریخ دان و گاه متخصص فنون مربوطه٬ سریع خود را با این ورود هماهنگ می کند و آن فن را اهلی خودش می کند. نمونه اش هم تقریبا همه کشورهای اروپای غربی.

به هر حال دلایل زیادی را از جمله استعمار٬ سانسور٬ چند ملیتی بودن یک جامعه٬ ارتباطات سریع و ناگزیر امروز و ... را می توان به جمله این دلایل اضافه کرد. اما عرضه انطباق داشتن با این تغییرات است که هنر روشنفکران و نمایندگان یک جامعه را نشان می دهد.

یک مثال کریه دیگر از اثرات زبان می گویم و تمامش می کنم. و آن اینکه اگر به کشورهای عربی شمال آفریقا سفر کنید یا با مردمش احیانا سروکار داشته باشید می بینید که در حرف زدن های روزانه شان مثلا از اعداد فرانسوی استفاده می کنند و به کار گرفتن اعداد عربی را نوعی بی کلاسی و مشکل می دانند و حال همین بس که فرانسویها برای گفتن ۹۷ میگویند چهار بیست هفده٬ تازه اگر به حساب بیاوری که هفده را هم می گویند ده هفت که دیگر خیلی مسخره تر می شود. یا از نوع انگلیسی اش دختر هندی را می شناسم که با پدرش انگلیسی حرف می زند. این هم از اثرات زیبای زیر طوق دیگران رفتن.

راستی از کی تا حالا شب یلدا را تبریک می گویند. هر جا سرک می کشی نوشته شده است شب یلدا مبارک!!

^{*: این را از فیلم "سرنوشت شگفت آور املی پولن" یاد گرفتم.}

این چند روز آخر را با هم می نویسم٬ چون نه جزییاتش را به یاد دارم که بخواهم به جز بنویسم نه اتفاق مهمی افتاد.

روز هشتم: قرار بر بازدید از باغ گیاه شناسی بود (Jardin botanique de Rio). چند هزار گیاهی که گرد هم آورده بودند از آب و هوای گرم و استوایی٬ درختان و بامبوهایی که تا به آن روز در عمرم ندیده بودم٬ با هنر به خرج رفته در طراحی و نقاشی آن٬ خاطرات بی نظیری را در ذهنم به جا گذاشت.

کورکوادو مجسمه بزرگ مسیح است بر بالای بلندترین کوه داخل ریو. این مجسمه را هم فرانسویها ساخته اند و به برزیلی ها هدیه کرده اند نمی دانم به چه مناسبتی. تقریبا از همه جای ریو هم می توان دیدش. دو دستش را باز کرده است و درست در وسط سینه اش قلبی است. بعد از باغ گیاه شناسی به آنجا رفتیم. گرچه آن هم در محله نسبتا اعیان ریو واقع شده اما دزد و دوره گرد زیاد دارد. برای بالا رفتن یک خط آهنی کشیده اند و به همین دلیل معطلی زیاد دارد تا هم قطار مقابل برسد و هم واگنها پر شوند. باران گرفت و شیشه ها دم کردند و چیز زیادی هم معلوم نبود. هر چند همه اطرافمان هم جنگل بود و دورتر ها نا پیدا.

مسیح از آنچه در عکس هایش دیده بودم و از دور به نظر می آمد بزرگتر بود. بیشتر از خود مجسمه مسیح دورنما و چشم انداز آنجا برای گردشگران بدیع می نمود. از اینجا همه جای ریو معلوم بود و شانس آوردیم که زیاد مهی نبود و تا دورها را می شد دید. فرودگاه ریو٬ پلی که واصل ریو و یک جزیره نزدیکش می باشد٬ استادیوم ریو که انگار بزرگترین در جهان است با جنگل و نان شیری و ساختمانها و جزایر و کشتیها و قایقها همه را از آنجا می شد دید. برزیلی ها هم باز مرام کش کردند و همراهمان آمدند. اما باز این باران بود که بارید و وادار به بازگشتمان نمود. شب هم شده بود و کمکی سرد.

با پریسیلا و علی بودم٬ یکی برزیلی و یکی تونسی. باز صحبت از زبان شد و علی که برای مثال آوردن به عربی حرف زد پریسیلا پرسید: چی شد چرا عصبانی شدی!!!!

شب برنامه مدرسه سامبا بود که دوست داشتم بروم و از دستش دادم.

روز نهم: همه اش باران بارید و نتوانستیم از هتل خارج شویم. تنها بعد از ظهر که کمی باران بند آمد با ایمن تصمیم گرفتیم به مرکز شهر برویم برای خرید سوغاتی. آنجا که رسیدیم البته پشیمان شدیم. همه بسته بودند و چند مغازه ای هم که در یک خیابان مجاور باز بودند چنگی به دل نمی زدند. به خیابانی وارد شدیم که به نظر به مرکز شهر هدایت می شد. آنجا اما مناظر جالبی دیدیم. از خالکوبی و معتادان و ....

صد متری نرفته بودیم که رفتن را بر ماندن ترجیح دادیم و برگشتیم. چند تا عکس گرفتم از این خیابان و ایمن را حسابی حرصش دادم.

شب فهمیدم که به خیر گذراندیم. ۳ نفر از بچه های بخش با هم رفته بودند همان جایی که ما رفتیم و لختشان کرده بودند. البته لباسهایشان را به تنشان باقی گذاشته بودند.

روز دهم: این بار به قصد خرید از بازار روز ایپانما به آنجا رفتیم که بالاخره چشمان به جمال یکی از این کارناول های معروفی برزیلی روشن شد. این یکی اما در اصل یک مراسم مذهبی هندی بود. بازار روزشان ملغمه ای بود از هر چه که می خواستی پیدا کنی.

روز یازدهم: روز آخر است و کاری نکردیم به جز چمدان بستن و یک سر ساحل رفتن. آخر سر هم فرودگاه و هواپیما و اینبار باز آن زوج عاشق که گفتم برای اینکه بتوانند در کنار هم شبی عاشقانه را به سر برند از من خواستند که جایم را با آنها عوض کنم که معامله سود آوری بود. از آن جهت که صندلی کنارم خالی بود و لذتش را بردم. من جوانم.

پیوست ۱: ریو نام گلی است و ژانیرو به پرتغالی یعنی همان ژانویه. اولین بار در ۱۶۲۱ که پرتغالیها به این سرزمین رسیدند این گل را دیدند و نام محل را هم همان نهادند.

پیوست ۲: آن تعریف ها که از برزیل شنیده اید و دیده اید همه درست است. همیشه ساعت از ۱۰ شب که می گذرد سرتاسر خیابان را دخترها و زنها می پوشانند. فرقش این است که همه می دانند که این دخترها چه کاره اند ولی به هر حال در آن مملکت دور این شغل آنقدر ها هم تابو نیست و قباحت ندارد. دیگر آنکه مردمش به شدت فقیرند هر چند از تمدن و تکنولوژی به اندازه اروپایی ها کم وبیش بهره مندند. و در نهایت آنکه تعداد زیادی بچه کوچک را می بینی که به طرز حیرت آوری زیبا فوتبال بازی می کنند.

پیوست ۳: در همه غذاهایشان تقریبا همیشه برنج و لوبیا می خورند. برنج را کمی سرخ می کنند اما در خوراکشان زیاد با ما فرقی ندارد.

پیوست ۴: ریو یکی از زیباترین شهرهای دنیا است.

پیوست ۵: قابل توجه پسران: بیکینی برزیلی وقتی زیبایی دارد که جنس زیبا بر تنش کند.

پیوست ۶: این را سعی کردم تمام کنم٬ چون هفته دیگر به آلمان می روم و می خواهم آن بعدی را بعدترها تشریح کنم.

 پیوست ۷: این هم واقعیت است. در اتاق آدریان هم اتاقی رومانیایی ام همیشه با شرت می گشت. یک بار به شوخی بهش گفتم عجب penis بزرگی داری. ایمن که عرب است یکهو زد زیر خنده که این که خیلی کوچیکه!

امروز استاد مسافرت بود و کلاس سه تارم تشکیل نشد. نمی دانم کجا میرود. هر از چند گاهی انگار به سوئیس سفر می کند. نیکان می گفت که گویا پسرش آنجاست.

داشتم سرگذشت تبعید غلامحسین ساعدی را در پاریس می خواندم و با رضا قاسمی مقایسه می کردم. شبیه بود خیلی. آن ترس و دلهره٬ آن احساس غریبی٬ شب کاری و دور بودن از آدمها٬ تنگ دستی و در عین حال فعال بودن و نوشتن و نوشتن در هر دو زیاد تفاوتی نمی کرد. نوشته بود از وقتی به پاریس آمد خیلی پیر شد. ۳ سالی هم ظاهرا بیشتر دوام نیاورده و زندگی را قبل از ۵۰ تمام کرده. همان وقتها رضا قاسمی جوانی بوده است پر شور و فعال که احتمالا نمایشهایش را روی پرده می برده است در تالار شهر. الآن ۱۸ سالی می شود که او هم اینجاست در پاریس. او هم از ۵۰ رد کرده است و خیلی پیرتر از آنچه هست به نظر می رسد. او هم دیگر فقط کارش شده است نوشتن. خودش می گفت تنگی وقت را حس کرده ام و باید بنویسم.

اینها را خواندم و نوشتم به بهانه سالگرد فوت ساعدی که ۲ آذر بود. او هم در نهایت در نزدیکی صادق هدایت در گورستان مشهور پرلاشز در شرق پاریس به خاک سپرده شد. نمی دانم بر مزارش نواخنتد و شادی کردند و نوشیدند آخر یا نه؟

راستی٬ به دانشگاه تهران هم تسلیت عرض می کنم. امیدوارم غم آخرتون باشه دانشگاه عزیز.

امروز هم علیرغم میل باطنی مجبور شدم زود از خواب بیدار بشوم. قرار بر بازدید از دانشگاه ریو دو ژانیرو بود که انگار بهترین دانشگاه برزیل است. دانشگاهی که در محله فقیرنشین ریو واقع شده و برای رفتن به آنجا 1 ساعتی ازمان وقت گرفت. به قسمتی از دانشگاه رفتیم که اسمش Escola Polytecnica بود و در حقیقت معادل برزیلی دانشگاه خودمان بود. دانشگاه زیاد قشنگ نبود. ساختمانهای قدیمی بدون معماری خاصی و به خاطر رطوبت شدید آنجا با دیوارهای پوسته کرده و شیشه های معمولا کثیف. به هر حال وقتی واردش شدم و دانشجویان را سر یک کلاس کلاسیک دانشگاهی دیدم یاد دانشگاه خودمان افتادم و دودره بازی های که کردم, یک احساس آشنا و دردناک بهم دست داد. آشنا بودنش واضح است برای چه, اما دردناک بود از این جهت که می بینی که بهترین سالهای جوانی و کلاسهای لیسانس تمام شد. هر چند اینجا که آمده ام آخرش بیشتر از یک دیپلم نمی دهند و البته بعدش یک فوق لیسانس. راهنمایی که بودم و تقریبا همه معلمانم که دانشجوی لیسانس بودند برایم خیلی بزرگ و دور می نمودند و حتی برادرم که وارد دانشگاه شد و لیسانس و فوقش را گرفت اصلا رسیدن به این مقطع سنی و تحصیلی برایم بدیهی و نزدیک نمی نمود. فکر می کردم اگر به این سن برسم خیلی پخته تر خواهم بود و کارهای بزرگی انجام خواهم داد, که الان از آن سن هم رد کرده ام.

بگذریم. در یک آمفی تئاتر کوچک منتظر ماندیم تا بالاخره سر و کله یکی دو تا استاد با چند دانشجوی علاف پیدا شد. رییس دانشگاه آمده بود که خیلی بد انگلیسی حرف می زد. جالب آنکه دیروزش در خیابان که با ایمن و آدریان راه می رفتیم, یک برزیلی با ظاهری کاملا برزیلی تا فهمید که توریستیم جلویمان را گرفت و شروع کرد به انگلیسی حرف زدن. از همه بزریلی ها که قبلا دیده بودم و بعدا هم دیدم ( به جز راهنماهای H-Stern ) بهتر انگلیسی حرف می زد. آمد و کاتالوگی نشانمان داد که عکس فاحشه ها را انداخته بود با جا و مکانی شبیه هتل به قیمت 200 رئال (تقرببا 70 یورو). هر چند کمی جلوترش یکی دیگر به همین شیوه 150 رئال پیشنهاد می داد.

باز هم بگذریم. بعد از آن یکی از استادان از دانشگاهشان یک ارائه داد (که البته اسلاید ها به زبان پرتغالی بود) و من باز یاد وقتی افتادم که P.J از دانشکده ارائه داشت. تعداد مقاله و تعداد استاد تمام وقت و دکترا و فوق لیسانس. تعداد دانشجو و تعداد آزمایشگاه. که حوصله ام را سر برد و فهمیدم حداقل در این فاکتورهایی که ارائه کرد هنوز با ما زیاد فاصله دارند و ما آمار خوبی داریم مثل همیشه!! تمام که شد یکی از بچه های 2003 یک ارائه از دانشگاهمان کرد و طبیعتا مثل همیشه جذاب می نمود. خیلی سعی کرد وانمود کند که خیلی صمیمی است و باز, و البته خیلی قبلش توصیه کرده بودند که باز باشید و اگر برزیلی به طرفتان آمد خیلی خوب جوابش را بدهید و فلان و بهمان (و به طور واضح باز این خارجی ها بودند که بیشتر با برزیلی ها حرف زدند) که از این دانشگاه در سالهای آتی دانشجو زیاد خواهد آمد و البته این چیزی جز سیاست نیست و در دانشگاه نژادپرستی زیاد خواهی دید که در این مورد بعدا بیشر می گویم. تمام که شد و رییس آینده دانشگاه هم که حرف زد به طرف ورزشگاهشان رفتیم که مسابقه ای بود بین تیم 1 ما (که تقربیا همه 2003ای هستند) و تیم دانشگاه ریو (و نه Escola Polytecnica). در حین عبور دانشجوهای سال اولی را دیدم که مشقهای رسم فنی را انجام می دادند و عده ای دیگر را که مشق الکتونیک می کردند. یاد سال اول خودمان افتادم و استعدادهایی که دانشگاه هر سال هدر می دهد.

مسابقه کمی دیر شروع شد. از همان اول هم که برزیلی خودشان را گرم می کردند وچند تا توپی که زدند واضح بود که می برند. از لحاظ نفری خیلی قویتر بودند ولی به لحاظ تیمی نه به آن اندازه. به هر حال درسه دست متوالی بردند و تمام شد. برتر بودنشان را از همان اول هم می شد حدس زد. چون اولا اینجا برزیل است و والیبال و فوتبال چبزی است که همه بلدند از همان کوچکی. دوما تیم دانشگاه ریو نمی دانم از بین چند هزار دانشجو انتخاب شده است, در حالیکه تیم ما از بین هزار نفر که به والیبال علاقه داشته اند و نه لزوما بازی خوبی. هر چند هفته ای 6 ساعت تمرین داریم.

ناهاری خوردیم که قیمتش بر وزن غذا وابسته بود. آخرش فهمیدیم که مهمان دانشگاه بوده ایم و این بار در پاچه فرانسویهای خسیس رفت که از اول نمی دانستند. در مقایسه با دیروز زیاد روز حال دهنده ای نیود. شبش قرار بر آن شد که با برزیلی ها به دیسکو برویم که خب من نرفتم.

پیوست 1: ما فقط عکس فاحشه ها را دیدیم و لا غیر.

پیوست 2: P.J همان پرویز جبه دار است که رییس دانشکده برق است و چهره ماندگار و نیز قطبهای مخرج.

پیوست 3: چهره فرانسیها خیلی دیدنی بود وقتی که در مقابل برزیلی ها زمین گیر شده بودند.

پیوست 4: در آمریکای جنوبی به جز برزیلی ها که پرتغالی حرف می زنند بقیه کشورها اسپانیولی صحبت می کنند.

از اول با خودم قرار کرده بودم که وقتی پیش رضا قاسمی میروم اگر خواست از مضراب زدن هم شروع کند  تحمل کنم. به همین دلیل هیچ تمرینی نکردم. نیکان هم البته نظرش همین بود.

  از توصیف فضای خانه و استاد که بگذریم ( سعی می کنم البته این کار را به مرور بکنم) استاد خیلی عادی و معمولی برخورد می کند. اصولا این بی تفاوتی در سبک نویسندگی و حتی زندگی واقعی و اینترنتی اش هم دیده می شود. دیگر بلاگ نمی نویسد و دوات را دیر به دیر به روز می کند. شبها کار می کند و اشتراکش را با آدمها پایین آورده است.

۱۰ دقیقه ای زود رسیدم. شب بود و همه جا تاریک و این بار نتوانستم جزئیات را خوب تطبیق دهم. نیکان قبل از من آنجا می رود و ساز می زند. نوبت من که شد سازم را گرفت و پرسید از ایران خریدی؟ که من متعجب جواب دادم. نمی دانستم اینجا هم ممکن است ساز پیدا کنم. گفت بزنم که بالاخره درآمد ماهور را زدم و از همان هم شروع کرد. کرشمه و پیش در آمد و دو اتود هم البته گفت. و الآن من مانده ام و انبوهی از تمرین.

این چند روز اینجا همه اش مه بود. تنها وسط روز هوا اندکی باز می شد و بعد با تاریکی هوا باز می گرفت. این بخاطر این است که دانشگاه بروی تپه ای واقع شده است و از لحاظ ارتفاع تقریبا بلند است.

امروز مهیار که البته جدا از شوخی واقعا باهوش است در سن ۲۵ سالگی از رساله دکترایش دفاع کرد و دکتر شد. این البته برای این بود که بگویند حتی قبل از ۲۷ سال هم می شود دکترا گرفت.

از خبرها می آید که دکتر صالح آبادی که ۲۷ سال دارند و ما در تعجیم که ایشان چگونه توانسته است دکترایش را در ۲۷ سالگی در ایران بگیرد و این همه کار را هم بکند٬ به سمت دبیرکل بورس تهران منصوب شده اند. آنهم بورس الآن تهران که عبده تبریزی دو بار استعفا کرد. اما یکی از این حالت ها احتمالا باعث این انتصاب شده است.

۱- ایشان درسش را جهشی خوانده است و نابغه است و چون ایرانیها نخبه سالارند ایشان را  در این سمت نصب کرده اند. (ولی به هر حال بی دین است طبق نظر آقای فرشیدی). 

۲- در مملکت قحط الرجال شده است.

۳- مملکت بچه بازی شده است.

۴- فعلا تا تصویب قانون جدید بورس گفته اند بچه ها شما هم بازی.

نه دور ماندن از زمين ميسرمان است
نه دير ماندن از زمان اما
 شگفتا ! بشارت رستگاري را
 در اتفاق اين دو واقعه جار مي زنند
 اين هم حكايتي است
هم اين كه بيداري پاداش رويا باشد نه كيفر آن
و تو
 ناگاه دريابي كه به كاخ خواب ها
 سلطنت زخم را چاكري مي كني
 حكايت ديگر است
 چندان حكايتي هم نيست جز اين كه
اين ميهمانسراي بي شكوه را
 به روان بيمار آواره اي اجاره داده اند
كه خودش دارد مهمان ناگزير را
بر دگان خويش بداند نه بيشتر
اين هم حكايتي نيست
نه دروازه هاي آراسته به نيزه و جمجه
نه آب به جرعه نه هواي به جيره
اما خواب
تلخ است خواب با شمشير زير پوست و
 شمشيري آويزان فراز دو چشم
 چشمي كه
 بايد ببيند آن چه نبايد هرگز ببيند را
و اين
حتما حكايتي است


 می دانی از چه می سوزم٬ از این که او اینگونه بود و در بیمارستان بود و جزو آخرین های زنجیره نیما بود به گفته سیمین بهبهانی (که اینک خود او آخرین است) آنوقت کیهان یا یک نماینده دون پایه و شان بوشهر (که خود همشهری اش است و آتشی مایه افتخار شهرش) در موردش به خود اجازه نقد و سخن می دهند بخاطر برگزیده شدنش به عنوان چهره ماندگار شعر فارسی. ما در کجای تاریخ ایستاده ایم٬ نمی دانم. آنگاه که مشیری و شاملو هم رفتند حسهایی مشابه داشتم. و به یاد ندارم در کتابهای درسی مان از آنها شعری. به زحمت از اخوان و شاملو چند تایی گذاشته بودند این اواخر. اما ای دریغ.

او رفت٬ ولی شعرهایش ماند تا نسلها و سلسله ها٬ تا شاهدی باشد بر اوج دوران ایران و ایرانی.

روحش شاد.

 امروز شاید هیجان انگیزترین روز این مسافرت بود. ساعت 6:30 آدریان آمده بیدارم می کند و می گوید که مگر نمی آیی. من هم جوابش را دادم که قرار 7:45 است. گفت نفهمیدم چی گفتی. دوباره تکرار کردم که بهم گفت داری عربی حرف میزنی. البته جوابش را دادم اما می خواستم بلند شوم و بگویم احمق این بار 6ام است که میگویم, زبان ما فارسی است. هر چه باشد هنوز این زبان است که می توانم بهش افتخار کنم. دیدم نفهم است دیگر.

قرار بود به جزیره بزرگ برویم. دو ساعتی با اتوبوس رفتیم که البته در نیمه راه یک توقف داشتیم. در اتوبوس با سلین هم صحبت بودم. ازم پرسید فرق فارسی که افغانها حرف می زنند با فارسی ایرانی چیست. پرسید که مثلا اگر بگویم «حالت خوبه ؟» تو میفهمی؟ معلوم شد که پدرش به جای سربازی آنوقتها که سربازی در فرانسه اجباری بوده در افغانستان معلم ریاضی بوده است. و فارسی را انگار تا حد خوبی می داند.

همه جا سبز است. مثل شمال خودمان. البته کمی فرق را دارد. اینجا واقعا هیچ وقت ارتفاعات بیشتر از یک تپه نیست و با کوههای البرز قابل مقایسه. جاده هم هیچ وقت زیاد از دریا فاصله نمی گیرد.

به اسکله که رسیدیم سوار یکی از این کشتی های توریستی شدم که باز قبلا فقط در تلویزیون دیده بودم. 1 ساعتی با قایق در میان جزایر کوچک تاب خوردیم تا بالاخره کنار یکی از این جزایر توقف کردیم و شنایی هم. آبی نسبتا گرم بود وشنا درش خیلی لذت بخش تر. آب کاملا شفاف و آرام و چون نزدیک صخره های ساحلی بود به رنگ سبز مرجانی بود. حرکت که کردیم به یک جزیره دیگر رفتیم که کلیسایی داشت. پیاده روی در میان جنگل بکر در یک جزیره احساس این کارتونهای کودکی را بر می انگیزد  که خیلی هاش در جزایر رخ می داد. والیبالی بازی کردیم در آب و به راه افتادیم. غذا را در کشتی سرو کردند که خیلی خوب بود و با حرکتهای ملایم کشتی و آفتاب کیفش صد چندان می شد. برزیلی ها هم٬ بیشتر خدمه کشتی٬ یک آهنگ سامبا گذاشتند و شروع به رقصیدن کردند.  به جزیره بزرگ رفتیم که دهاتی داشت و ساکنانی هم. خیلی قشنگ بود. آنجا هم 1 ساعتی ماندیم و گشتیم. چند نفری از بچه ها ماندند که من هم شک داشتم که بکنم این کار را یا نه. بی نظیر بود این مناظر. انگار خدا خواسته این تکه زمین را نقاشی کند و هنرش را بیشتر به رخ بکشد. در راه برگشت بارانی زد و دریا پر از موج شد. تکانهای قایق و زد و خورد موج و قایق هم چیزی بود که دوست داشتم و جدید  بود. به هتل که برگشتیم  ساعت از 8 گذشته بود. دوشی گرفتیم و با ایمن به پیتزا داوطلبی رفتیم که تعریفش را کردم. ربع ساعتی که گذشت تقریبا همه آمدند و تورنومنتی گذاشتند که کادر مربیان (والیبال) متشکل از 4 نفر 97 پیتزا خوردند.  

راستی این روز ها قسمتی از استاد را با خانم هایده جایگزین کرده ام. زیاد برای وطن خوانده است.

"اين دو کاملا با هم سازگارند. هرچه به مرگ نزديک تر می شويد، زندگی صرفنظر از حالتان با ارزش تر می شود." این را یک زن آمریکایی به نام نورا گفته است که مرگ اختیاری را اختیار کرده است. برای من که زندگی کردن بدیهی شده بود این جمله جالب به نظر آمد.

دیروز و پریروز اینجا X-FORUM بود. X همان دانشگاه ماست (راجع به اینکه چرا معروف به X شده بعدا توضیح می دهم) اما همه آمده بودند. شرکتهای معتبر و بانکها و بیمه ها. از دانشگاهها هم برکلی، MIT  و استنفورد و کلمبیا و کمبریج و مونترئال و EPFL و دانشگاه توکیو و ... آمده بودند. از هر قاره چند تایی بود. بیشتر البته به درد ۲۰۰۳ای ها می خورد که دنبال کار آموزی هستند. ما هم به عنوان ۲۰۰۴ می رفتیم و می گفتیم آقا کارگر نمی خواهید. در حقیقت برای کارآموزی امسال تابستان می خواهم که کارگری باید باشد.

این آقا یا خانم نسرین علوی (اسم مستعار است) هم بساطی برای خودش راه انداخته ها. همه این بلاگر های معروف را انداخته به جان خودش. بد بختی ما که یکی دو تا نیست. کم برای خودمان دردسر داریم و خیلی این خوارج (منظور خارجی هاست) دید خوبی نسبت به ایران و اسلام دارند، این دلبندان هم نمکش را زیاد می کنند. کتاب نسبتا قطوری نوشته است به نام "ما ایرانیم". می توایند به اینجا بروید و فصل اولش را پیاده کنید که البته خودم کامل نخواندمش. داریوش م، خوابگرد و بی بی سی هم برش نقد زده اند.

امتحانهایم خوب و بد تمام شد. ترم جدید البته دو هفته ای است که شروع شده است. اینجا برای هیچ امتحانی هیچ فرصتی نیست. صبح کلاس می روی. بعدش امتحان میدهی. بعد از ظهر هم ورزش است و دوباره کلاس. شاید البته ترتیبش همین نباشد لزوما. و گاهی شاید تخفیفی بدهند.

از فردا پیش رضا قاسمی می روم.  برای کلاس سه تار. همان نویسنده "همنوایی شبانه ارکستر چوبها" که البته شنیده ام بعضی سرور ها فیلترش کرده اند. اگر اینطور بود فصل اول را از اینجا ببینید. حتما بخوانیدش. نوعی شرح حال خودش است. قلمش هم متفاوت است. بعدا اگر شد مختصری از زندگیش می نویسم. پله هایی که گابریک رویشان می شاشیده را یک باری چند ماه پیش بالا رفته ام. خیلی حس خوبی بود. انگار وارد داستان شدی یا وارد لوکیشن یک فیلم تاریخی شده ای که باقی اش گذاشته اند برای بازدید!!!

فعلا که انگار ابراهیم نبوی مقام پرکارترین ایرانی را از خودش کرده است. خودش هم این را به شوخی پیش بینی کرده بود. ولی فکر نمی کنم آرزویش می کرد. رئیس جمهور م.ش.نگ ( بخوانید منتخب شورای نگهبان) (برگرفته از آقا ابراهیم نبوی) هم که هر روز این موضوع انشا را در ذهنم تداعی می کند که اگر شما رئیس جمهور شوید چه خواهید کرد. این الفنون (باز هم برگرفته از آقا ابراهیم نبوی) هم انگار اینطوری شده که خودش هم در خواب نمی دیده که به اینجاها برسد، هر روز یک دسته گلی به آب می دهد. برای ما هم که بد نشده است. از فضای جک ایران که دور مانده ایم هر روز این روزها چند صفحه ای طنز دست اول می خوانیم.

این روز چهارم سفراست که البته نوشته بودمش و تایپش نکرده بودم.

امروز دیر از خواب بیدار شدم. راستش اگر ایمن صدایم نمی کرد هنوز هم خواب می ماندم و صبحانه را از دست می دادم. بعد از صبحانه که با عجله خوردم قرار شد به مرکز شهر برویم. در ایستگاه اتوبوسی که زیاد از هتل دور نبود منتظر شدیم و بعد از نه چندان معطلی زیادی اتوبوسی رسید. کلا سیستم حمل و نقل شهری در ریو اگر چه به نظرم بسیار فعال و بی معطلی آمد اما از یک بی نظمی هم بهره مند بود! در اتوبوسها پول می گیرند. یک مامور در راهروی اتوبوس نشسته است و پول می گیرد و اجازه عبور می دهد. سیستم احمقانه ای است. اتوبوس اما اگر جای خالی برای نشستن نداشته باشد, بهتر است که سوار نشد. از سواریهایشان هم وحشیانه تر رانندگی می کنند. این البته منحصر به خطوط به اصطلاح واحدشان است. طرح هندسی راهها و ترافیک خیابانها هم  این اجازه را بهشان می دهد.

در یکی از همین خیابانها بود که آلیس را نزدیک بود ماشین بزند. شانس آورد و آوردیم. جایی که شلوغی مرکز شهر را نداشت اما ظاهرا مرکز شهر بود پیاده شدیم و از یک کلیسا دیدن کردیم.  یک کلیسای معمولی بیشتر نبود و در مقایسه با کلیساهای بزرگ و قرون وسطایی فرانسه چندان نمودی نداشت. کلیسای دیگری کمی قدیمی تر از قبلی مانده از قرن 17 بالای یک تپه که داخلش به شدت تزیین شده بود را دیدن کردیم. تقریبا تمام جاهای تاریخی دوشنبه ها تعطیلند و این یکی کلیسا را که سنت بندیکت هم نام داشت در تاریکی دیدیم. از آنجا که آمدیم به مرکز شهر واقعی رفتیم. همه یک عینک آفتابی مسخره خریدند و مسخره ترها یک کلاه مکزیکی هم. کتابخانه قدیمی ریو هم همان حوالی بود که 350,000 جلد کتاب قدیمی داشت. سه طبقه پر از کتاب.

همه جا پر از کلیسا بود. و نکته عجیب آنکه سر ظهر دوشنبه کلیسا را پر از آدم می دیدی. و آنهایی که اعتقاد داشتند ولی یا وقتش را نداشتند یا حالش را, در عبور از مقابل کلیسا صلیبی می کشیدند و سری خم می کردند و لختی می ایستادند.

یک بنای مخروطی شکل که ارتفاعش حوالی 70-80 متری می شد در حقیقت کلیسای بعدی بود که این یکی هیچ ربطی در ظاهر به کلیسا نداشت. نه ناقوسی و صلیبی و در داخل بدون هیچ ستونی. نیمکتها هم شبیه یک میدان نمایش چیده شده بود. به هر حال در خارج اگرچه نمای چندان جالبی نداشت اما در داخل با تمام آراستگی اش آرامش بخش بود.

سوار مترو شدیم تا به تماشای مسیح بر فراز بلندترین کوه ریو برویم که مسیح این بار در مه غرق شده بود و برگشتیم. مترویشان بد نبود و همچنان که باز خدمه اضافی فراوان داشت ولی با متروی پاریس قابل مقایسه نبود حتی با وجود کولر.

شب در رستورانی رفتیم که شیک بود و یک نوشیدنی مجانی بهمان داد و بعد غذا هر چه که بر می داشتی به ازای هر 100 گرم 2,65 رئال می پرداختی.

پول برزیلی چه اسکناس باشد چه سکه به یورو شباهت بی نظیری دارد. یعنی طرح تقریبا همان است به جز آنکه به پرتغالی هم چیزی نوشته اند. باز جالب است که مثلا هم سکه 1 رئالی دارند و هم اسکناسش را.

وزیر آموزش و پرورش در سخنانی که در دفاع از خودش عنوان کرد، در پاسخ به این سووال که چه فکری برای تیزهوشان کرده است؟ گفت: هیچ! وی توضیح داد که بنا به گفته یکی از علمای قم تیزهوشان نوعا آدمهای متدینی نیستند و به همین دلیل آموزش و پرورش نباید به فکر آنها باشد.

ولی به هر حال از این سخن چند نتیجه بدیهی می توان گرفت:

۱- آدمهای متدین لزوما کودن هستند.

۲- تیزهوشی با تدین رابطه معکوس دارد.

۳- من آدم متدینی هستم پس کودنم.

۴- در راس امور جامعه باید آدمهای کودن قرار بگیرند تا شرط لازم تدین حداقل برآورده شود.

۵- اگر در راس سیستم آدمهای کودن قرار بگیرند و در زیر شاخه ها آدمهای باهوش، آنگاه دو حالت پیش می آید:

I- سیستم ناپایدار باشد یا فروپاشی کند.

II-سیستم زورچپان باشد که باز ناپایدار است و فروپاشی می کند زیرا که در حالت تعادل نیست.

۶-این سیستم تا به امروز پایدار بوده است.

۷- نتیجه معقول آنست که زیر شاخه های سیستم آدمهای باهوشی نیستند.

۸- پس بنا بر (۴)، (۵) و (۷) همه آدمها کودنند.

۹- پس همه آدمها شرط کافی برای متدین بودن را دارا هستند.

۱۰- پس در جامعه اسلامی بهتر است به افراد متدین بیشتر توجه شود.

۱۱- همان نتیجه ای است که وزیر محترم گرفته اند. زیرا همان بهتر که افراد غیر متدین از کشور خارج شوند و نباید به فکر آنها بود.

و اما یک کلیپ آمریکایی برای جنگ را از اینجا ببینید. و شاهکار استاد فیلمساز ایرانی را هم از اینجا بخوانید.

صبحانه را که با عجله خوردیم در لابی هتل منتظر ماندیم تا اتوبوس H-Stern برسد. H-Stern یک شرکت جواهر سازی است که معروف است و نمی دانم در اصل کجایی است ولی در ریو دو ژانیرو همه جا تبلیغ کرده است. در برزیل هم انگار معدن الماس و طلا زیاد است.

وقتی رسیدیم این پذیرش H-Stern بود که اول از همه باعث تعجب شد. در همون مدتی که ما آنجا منتظر بودیم حداقل دیدم که به 4 زبان به جز پرتغالی که زبان خودشان است حرف زدند. نمی دانم  چقدر باید حقوق بگیرد یک مسئول پذیرش تا 5-6 زبان حرف بزند. قدم به قدم مسئول و راهنما گذاشته بودند تا هم راهنمایی کنند و هم مراقب اوضاع باشند که باز البته همه چند زبانی بلد بودند.انگلیسی و اسپانیایی که حتما بلد بودند و تا حدی فرانسه که البته خیلی هاشان فرانسه را هم به همان خوبی حرف می زدند که انگلیسی. از کارگاهها که خواستیم ویزیت  کنیم واکمن مانندی دادند و زبان را انتخاب می کردی که دقیقا 12 انتخاب داشتی. جواهر تراشان پشت ویترین نشسته بودند و مشغول بودند. همانجا بود که اولین تصویر حقیقی عمرم را دیدم. یعنی مثلا یک تکه الماس را گذاشته بودند و یک آیینه مقعر بزرگ و این تشکیل یک تصویر حقیقی می داد. انگار یک الماس واقعی گذاشته بودند و وقتی می خواستی لمسش کنی دستت ازش رد می شد. همینطور فیبر نوری. آن هم اولین بار بود که حرکت نور و شکست نور در فیبر نوری را می دیدم. ازمان پرسیدند که نمی خواهیم چیزی به در حدود ۲۰۰ رئال (واحد پول برزیل که تقربیا برابر ۳۵۰ تومان است) بخریم که البته جواب ما منفی بود. در عوض به ما چند تا سنگ دادند که البته تراش نخورده بود ولی به اندازه کافی قشنگ.

 زیاد علاقه ای به جواهر آلات ندارم ولی اینجا جذب هنری که در این جواهرات به کار رفته بود شدم. یک گل مانند ساخته بودند با طلا و پلاتین و الماس که با سرما و گرما می شکفت و جمع می شد. بی نظیر بود. 

آمریکاییها زیاد بودند در گالری. آمده بودند خرید و اتفاقی که به حرف یکی شان با فروشنده گوش می کردم که یک انگشتر را قیمت می کرد شنیدم که آن تکه سنگ و فلز حدود ۲۵۰۰۰ دلار می ارزد. به هر جواهر البته شناسنامه ای و کارت شناسایی می دادند. چند تایی از بچه ها هم خرید کردند که مسلما از خارجی ها بودند و نه از فرانیسویهای خسیس. آخرش هم بهمان مینی بوسی دادند برای بازدید کردن از "نان شیری". نان شیری چیزی نیست جز یک تخته سنگ بزرگ  که البته خیلی بلند و قشنگ است. 390 متر ارتفاع دارد و از آنجا همه جای ریو را می توانی ببینی. جدا از آن فرم خاصی دارد که با منظره جنگل و دریا و جزیرههای کوچک و ساختمانها جذابیتهایش بیشتر ظاهر می شود.

بعد از نان شیری به سواحل ایپانما رفتیم. ریو سه محله دارد که قشنگ است و مردمش ثروتمندند. کوپاکونما, ایپانما و لبلون. فرق سواحل ایپانما با کوپاکونما در آن است که موجهای آنجا بلندتر و قویتر است. موجهایی  که وقتی رویش سوار می شوی باید سعی کنی رویش بمانی و اگر به زیر بروی تنها کار مفید اینست که دستهایت را حایل صورتت کنی تا اگر بر زمین زدت بینیت نشکند.

صبحانه هتل خیلی خوب است. من که به زور همیشه صبحانه می خورم نیم ساعت یا سه ربع ساعتی خوردم. یکشنبه بود و ساحل پر از آدم. همه والیبالیها آمده بودند و یک تورنمت بود. ما هم تیم خوبی داشتیم ولی با یک عملکرد بد. یکی از مربیها در تیم ما بود. به هر حال دو بازی اول که بازیهای آسانی بودند را واگذار کردیم و سومی را که از همه سختر بود بردیم. ناهاری دادند  که البته به زور اسمش را میشود ناهار گذاشت.  بعد از ظهر را هم والیبال بازی کردیم با برزیلی ها. به شدت قوی هستند. تیم ضعیفی نبودیم اما تقریبا همیشه باختیم. شاید البته به والیبال ساحلی عادت نداریم یا به باد. موجها امروز به بلندی موجهای دیروز نبودند. بعد از ظهر آمدم و حمامی کردم و راه افتادیم به جستجوی رستوران. خیلی از فرانسویها راهنمایی برای ریو گرفته بودند و آن را مثل یک کتاب عادی خوانده بودند. آدرس رستورانها را هم  از همانجا پیدا کردند. این بار هم به یک رستوران خوب به نام سروانتس رفتیم. سروانتس اگرچه یک رستوران کلاسیک بود اما به دلم نشست. غذای فراوان با قیمتی معقول. تقریبا در همه رستورانهای کوپوکابانا 70-80 درصد توریستند و بقیه را خود برزیلها تشکیل می دهند. فکر می کنم برزیلی ها هم مثل ما در پاریس هیچ وقت در رستورانها حال نکرده اند. رسم است که گارسن ها هر نوشیدنی که برایت سرو می کنند حتی اگر آب باشد اول لیوانت را پر کنند.

 آدریان هم اتاقی رومانیاییم غیر قابل تحمل است. یک دوست ایتالیایی هم پیدا کرده که شبها با هم بیرون به باری یا کافه ای می روند. همیشه دیر بر می گردد و همیشه پول کم دارد.

آدم گریه اش می گیرد. یاد وقتی می افتم که در دبیرستان تاریخ قجر می خواندم و حرص می خوردم. اینجا بیشتر حرصم می گیرد وقتی یک روسی یا فرانسوی کج دماغ با تکبر برخورد می کنند. آنها هم حتما در تاریخشان خوانده اند که بر سر ملت ما چه آورده اند. اما آنها با افتخار. نمی توانم بهشان بگویم که ما قبلا چه بوده ایم و این الان است که اینگونه ایم. چیزی بیشتر از یک بد شانسی نیست. شباهتهای ا.ن به همه، چیزی بیشتر از یک شوخی برایم نیست. حتی به بوش که این یکی را یک انگلیسی در تایمز لندن به چاپ رسانده بود. بهنود در روز خوب توصیف کرده است سیر وقایع را.

یک کلیپ با حال هم از اینجا ببینید.

مثل همیشه دیر راه افتادم. تقصیر من نبود. ظهرش رفتم خانه فریبرز تا کامپیوتری که تازه خریده بود را ببینم و ناهاری با هم بخوریم. وقت نکردم چمدانهایم را جمع کنم. عصری بعد از کلاس آمدم و مشغول شدم و تازه مجبور شدم  ظرفهایم را هم بشورم. مادر پریسا تا چند روز دیگر می رسد و برادر هایش هم. اتاق مرا خواست و وادار به مرتب کردن اتاق شدم. به هر حال حرکت کردم و در راه مروان را دیدم. بعدا فهمیدم که خیلی شانس آوردم که دیدمش, چون نه می دانستم که شارل دو گل 1 است یا 2 و نه میدانستم از کدام درگاه (port) است.  جنی که در اصا اسمی شبیه "جیاندران" دارد که چینی است و واضحا همیشه سر وقت است هم این بار دیر آمده  بود. هر سه همسفر بودیم تا فرودگاه و مثل قصه همیشگی ایرانیها در فرودگاهها,این بار هم من هم مستثنی نبودم و مشکل داشتم. به هر حال همه کنترل ها تمام شد و بدون هیچ تاخیری و مشکلی راه افتادیم. بوینگ 777 بود و نسبت به هواپیماهای ایرانی عالی.

 خیلی لذت دارد با زمان بازی کردن, وقتی که به ساعتت نگاه می کنی, ساعت از 10 گذشته است, اما هنوز هوا تاریک است.  در هواپیما یک جفت عاشق کنارم بودند. از بچه های والیبالند هر دو و توی ecole با هم آشنا شده اند. آنقدر از هم لب گرفتند که من دهنم به جای آنها خشک شد و به قدری عشق بازی کردند که من به جایشان خسته شدم. خوابیدند در آغوش هم. کمی که گذشت نمی دانم گرمشان شد یا دستشان خواب رفت. همدیگر را پس زدند. همیشه انیطور است. عشق و عشق بازی از این نوعش همیشه متعلق به زمان خوشی است.

برایم عجیب بود وقتی یکی از فرانسویها گفت اولین بارش است که سوار هواپیما می شود و وقتی تعجبم بیشترشد که گفت خیلی از بچه های بخش (منظور والیبالیهاست) اینطورند. کلا این را به پای خساستشان می توان گذاشت. این فرضیه ام بعدا در برزیل تایید شد و الان می دانم که خیلی خسیسند.

بعد از حدود 12 ساعت رسیدیم. خوشبختانه کنار پنجره بودم و برزیل را از آسمان هم دیدم. از اروپا هم سبزتر و وحشی تر. مناظری بود کاملا جدید که قبلا فقط در فیلم ها دبده بودم.

اینجا برزیل است.    

مهتاب ساعت ۹ يک ربع زودتر از اون چيزی که قرار بود زنگ بزند٬ زنگ زد تا بيدار شوم و از مراسم جا نمانم. پوشيدن یونیفرم بزرگ با همه جزئیاتش بيشتر از اينکه سخت باشد دقت ميخواهد تا همه چيزهای لازم يادت بمانند.  مراسم اهدای مدال و تجدید پرچم بود. يکی دو نفر نظامی ترفیع پيدا مي کردند و چند تا از استاد ها هم شوالیه می شدند. وزير دفاع هم می آمد.
اگر چه با سيستم نخبه پروری به شدت مخالفم و اگر چه با ecole به شدت حال ميکنم ولی در شروع مراسم گوینده به پدر و مادر ها گفت: "هم اکنون در مقابله خود مديرانِ آينده شرکت ها و هسته اصلی تحقيقات در آينده را پيش روی خود ميبيند" که من نفهميدم بايد از اين جمله خوشم بياید يا نه. يعنی نمی فهمم اگر به يکی از ۲۰ سالگی بگویند تو در آينده قرار است فلان کاره بشوی خوب است؟
اتفاق خاصی رخ نداد، غير از اينکه مادام le ministre!!! کمی دير کرد و ما را خسته تر. عمدتاُ تفاوت زيادی بين وزير دفاع فرانسه که يک زن است با وزرای خودمان يافتم. يک اعتماد به نفس بالا با جدیت که البته در همه فرانسوی ها ميتوان يافت به اضافه جذبه که البته اين يکی را وزرای ما کم دارند، داشت. چند باری شمشیرها را به بهانه های مختلف بالا گرفتيم که سخترین قسمت  بود. تقريبا دست همه بعد از ۲-۳ دقيقه شروع به لرزیدن ميکرد. خيلی گفته بودند که آب و شکلات و نميدانم هر چيزی که ميشود بخورید و لطفا غش نکنيد.
سرود ملی و سرود ورودی را اين بار بی اشتباه خوانديم و رژه رفتيم و مراسم تمام شد. پدر مادر ها شروع کردند با فرزندان گلشون عکس گرفتن و ما هم مثل اين کره خرهای یتیم ایستادیم يه گوشه به چرند گفتن و شنيدن.
وزير حرف زد و ما هم از هندوانه هایی که ديگر زيرِ بغل هامون جا نمی شد راضی بوديم.
بعدا کلنل و ژنرال و کاپیتان و همين طور آقای holinier ميل زدند و تشکر کردند و ابراز رضايت.
فعلا از رژه و اينجور کوفته کاریها تا ۱۱ نوامبر راحتیم. ۱۱نوامبر سالروز جنگ جهانی اول است و polytechnician ها زيرِ ارک تریمف توی پاريس رژه میروند. دقيقا وسط امتحانها.
تا چند روز ديگه ميرم برزیل. دقيقا ۳ روز ديگه. يک سرزمين خيلی دور برای ايرانی ها. از ماجراهای ويزا گرفتن که بگذريم ( که به چند تا کشور مثل ايران، عرق، افغانستان و... به راحتی ويزا نمی دهند) شنيده ام ریودوژانیرو شهر خطرناکی است. آمارِ جرایم به شدت بالاست. گفتند که اگر کسی آمد و تهدیدتان کرد خيلی خيلی آرام دستتان را بالا بیاريد و بگذاريد چيزی را که می خواهد ازتون برداردِ. هرگز زيرِ ۴-۵ نفر با هم از هتل خارج نشويد و لباس مارک دار نپوشید. پارسال بچه های فوتبال رفته بودند برزیل و با ۴ سرقت دوربين برگشته بودند. جدا از اون اين طولانی ترین مدتی خواهد بود که من احتمالا هيچ ايرانی نخواهم ديد و فارسی حرف خواهم نزد.  وقتی که برگردم البته اين مشکل هم هست که ۱ هفته بعدش امتحانهایم شروع ميشوند. و خدا به خير کند.

تقريبا همه عربها روزه ميگيرند. و  اين مستقل از اين که اصلا چقدر اعتقاد دارند. به قول خودشون اين بيشتر يک مسأله روانی است. شنیده بودم که بعضی ها شون با شراب هم افطار مي کنند. جمعه شب مهمانی شبانه شرقی بود. binet ArabX اين مهمانی را گرفته بود. از ايرانی ها هم چند تا آهنگ گرفتند. هر چی باشد اگه قرار بر شرقی بودن باشد، اصلِ شرق و شرقی ماییم. در Bobar (دیسکو ecole) افطار و مهمانی شان را شروع کردند. ما ايرانی ها هم جمع شديم و حوالی ۱۱ رفتيم. از عرب پر بود. از تونسی بگير تا مراکشی ها٬ الجزایریها و لبنانیها. فرانسویها هم اومده بودند تا  کمی برقصند و هم يک قلیان مجانی بزند. اين عربها با اينکه اون شب پر دختر عربی بود (که به نظرم خیلی هاشون هم از دخترهای ایرانی خوشگلتر و خوش هیکل تر بودند)، دم به دم دست يکی از دخترهای ايرانی رو می گرفتند و می رقصیدند. آقای Holinier را هم يه دم ديدم. آماده بود يه لیوان آبجو بزند در آن وقت شب.
چند تا آهنگِ ايرانی  گذاشتند، ايرانی ها هم رقصیدند و کردی هم و لذتّی برديم.
دیويد پدرخوانده ام را ديدم. قبلا بگویم تا اينجا که من خودم ميدانم ۳ پدرخوانده دارم. يکی از ورودی های خودمان است، در بخشِ ورزشی خودمان، ديگری همين دیويد است که از ۲۰۰۳ی هست و وقتی ميخواستيم کلاه ۲ شاخمان (Bicorne) را بگيريم به پدر پدرخواندگی ما رسيد و سومی که خودم هم ندیدمش( البته بايد می دیدمش، اون دودرم کرد) يکی از فارغ التحصیل های اينجاست (X97) که اتفاقا خيلی جوان در آماده. وظيفه اين يکی اين است که هر چند وقت يک بار من را به يه جايی دعوت کند تا با هم حرف بزنيم و خلاصه اينکه کاری کند که من اينجا احساس غریبگی نکنم.
دیويد را ديدم. آمد جلو و سلام کرد. ازم عذر خواهی کرد که در مراسم اهدای شمشير نبود ( هر چند اين کار رو قبلا با ايميل کرده بود). تمام تابستان لبنان بوده. انگار هر سال تابستان ميرود آنجا. پدر و مادرش مراکشی اند ولی خودش در فرانسه به دنيا آماده و بزرگ شده. ولی به هر حال فرانسوی را با لهجه عربی صحبت ميکند خيلی غلیظ. اين فرانسوی ها که ه را اصلا نمی تواند تلفظ کنند، دیويد آنچنان اصرار دارد در گفتنش که به ه دو چشم هم رضايت نمی دهد.
پسر خوبیست. خواص فرانسوی خيلی کمتر دارد. جزوه نفرات برتر ecole است و کله اش در ریاضی انگار به شدت کار ميکند. یهودیست ولی به قول خودش بيشتر دوستانش مسلمانند. در لبنان هم پيش دوستانِ مسلمانش٬ آنهم از نو شیعه اش بوده. ميگفت که از اسراییل خوشش نمی آيد، ولی نسبت به فلسطینی ها هم احساس خوشایندی ندارد.
از نخست وزير اسراییل گفت که در اصل ايرانی است و با خاتمی فارسی حرف زده اند نمی دانم کجا.
اين را البته توی مراسم اهدای دوشاخ هم بهم گفته بود که محال است که بيايد و در فرانسه کار کند. ميخواهد برود آمريکا درس بخوانند و به مراکش برگردد.
اينجا از هيچ آیینی احساس دوری نمی کنم. نه از یهودی٬ نه از مسيحی يا حتی کسی که ميگويد بی اعتقاد است، يعنی کافر!!!! به هر حال دیويد اولين دوستِ یهودی من است.
 

امروز هم مثل هر روز ecole شلوغ و شايد پر درد سر بود.
برای من که کلی از پولم رو از دست دادم که توی ايران سربازی نرم،  رژه رفتن اون هم توی ارتشِ فرانسه شايد زياد خوشايند نباشد. حتی اگر با grand uniform (یونیفرم بزرگ) باشد.  

 آقای Holinier، رهبر ارکستر و استاد پیانوی ecole، آواز ورودی ما را يعنی ۲۰۰۴ی ها را تنظيم کرده و خودش هم تمرینمان ميدهد. نميدونم چه سرگذشتی داشته. جرات نزديک شدن بهش را نهايتأ پيدا نکردم. ميخواستم به بهانه پیانو زدن به کلاسش برم. شنيده ام که روزگاری برای خودش آدمی بوده. رهبر ارکستر و موزیسین بزرگی. الان به نظرم تنها زندگی ميکند. توی خود ecole. کمی خل و چل به نظر ميرسد. به خاطره هنرمند بودنش نيست. بيشتر شايد به خاطر چيزی است که درونش را آزار ميدهد. شايد چيزی در زندگی از دست داده، مثل خونواده يا نميدونم هر چيزی که باعث شده سرنوشت اين بد بخت هم اينگونه شود. در ecole بمانند و به polytechnician ها آموزش پیانو بدهد.
دو ساعت سيخ ایستادن زيرِ آفتاب که در اين موقع سال اصلا از آسمون پاريس انتظار نمیره، با وضعی که کمربندم را بسته بودم غير قابل تحمل بود. به اين کمربند يه چيزمثلثی با دو ساق کشيده متصله که شمشير بين اين ۲ ساق قرا ميگيرد و دقیقا روبروی درز شلوار. کنار سمت چپ کت  هم نواری هست که بايد بين اين دو قسمت قرار بگيره و وزن شمشیر را تحمل کند، دقيقا همون چيزی که من يادم رفته بود ببنندم و در طول ساعت هم فرصت نکردم اين کار رو بکنم. بدبختی به اين ختم نمی شد. یقه  کتم را هم ننداخته بودم و تمام مدت بايد به جاش یقه پیرهن آخوندی (که البته از متعلقات یونیفرم بزرگ می باشد) که پوشيده بودم را بالا ميکشيدم تا به نظر یقه کتم بياد.  

این دومین باری بود که رژه می رفتم. حوصله تمرين کردن باهاشون رو قبلا نداشتم. به خاطر همين هم، هم کاپیتانمون و هم پدر خوانده ام باز خواستم کردند چند باری. ديروز هم کلا نظمِ صف را به هم ریخته بودم. توی صفهای جلو من تنها خارجی حاضرم و بقيه فرانسوی اند. استراحت که دادند دقيقا ۶ نفر اومدند و گفتند که فلان جا را اشتباه کردی. يک گروهان از ۲۰۰۳ی ها هم آماده بودند. و مراسم صوری حمل پرچم انجام شد، ژنرال هم اومد و سرود ملی و سرود ورودی را خواندیم که البته من سرود ملی را  نخواندم٬ چون نه بلد بودم و اگر هم بلد بودم فرانسوی نبودم و اگر فرانسوی هم بودم آن احمقانه را که بیشتر به درد عهد ناپلون برای تحریک سربازاش می خورد را نمی خوندم. نهایتا هم ۳ بار تمرين رژه کرديم و بلاخره دست از سرمون برداشتند.

شب مهمانی شبانه شرقی بود. (Soiree Oriental)