ساکن شماره ۸۱

و رسالت من این بود
تا دو استکان چای داغ را،
از میان دویست جنگ خونین
به سلامت بگذرانم
تا در شبی بارانی،
آنها را
با خدای خویش
چشم در چشم هم، نوش کنیم

"حسین پناهی"

این جدول شاخص آزادی خبرگزاریها (press) را در سال ۲۰۰۵ نشان می دهد. برای اینکه جدول سالهای قبلتر و ملاکهای رده بندی را ببینید اینجا کلیک کنید. ایران در مقام ۱۶۴ ام این لیست تنها از سه کشور بالاتر است. کشورهایی حتی مثل افغانستان از وضعیت خیلی بهتری نسبت به ایران برخوردارند. حتی همه کشورهای کمونیستی به جز کره شمالی و همه کشورهای عرب و آفریقایی.  نکته دیگر این جدول مقایسه ایران با سالهای قبلتر است. در سال ۲۰۰۲ ایران جایگاه ۱۲۲ این جدول را دارا بوده است.

N°	Country	Score
1	Denmark	0,50
-	Finland	0,50
-	Iceland	0,50
-	Ireland	0,50
-	Netherlands	0,50
-	Norway	0,50
-	Switzerland	0,50
8	Slovakia	0,75
9	Czech Republic	1,00
-	Slovenia	1,00
11	Estonia	1,50
12	Hungary	2,00
-	New Zealand	2,00
-	Sweden	2,00
-	Trinidad and Tobago	2,00
16	Austria	2,50
-	Latvia	2,50
18	Belgium	4,00
-	Germany	4,00
-	Greece	4,00
21	Canada	4,50
-	Lithuania	4,50
23	Portugal	4,83
24	United Kingdom	5,17
25	Benin	5,50
-	Cyprus	5,50
-	Namibia	5,50
28	El Salvador	5,75
29	Cape Verde	6,00
30	France	6,25
31	Australia	6,50
-	South Africa	6,50
33	Bosnia and Herzegovina	7,00
34	Jamaica	7,50
-	Mauritius	7,50
-	South Korea	7,50
37	Japan	8,00
-	Mali	8,00
39	Hong-Kong	8,25
40	Spain	8,33
41	Costa Rica	8,50
42	Italy	8,67
43	Macedonia	8,75
44	United States of America (American territory)	9,50
45	Bolivia	9,67
46	Uruguay	9,75
47	Israel	10,00
48	Bulgaria	10,25
49	Mozambique	10,50
50	Chile	11,75
51	Dominican Republic	12,25
-	Taiwan	12,25
53	Cyprus (North)	12,50
-	Mongolia	12,50
-	Poland	12,50
56	Croatia	12,83
57	Niger	13,00
58	Timor-Leste	13,50
59	Argentina	13,67
60	Botswana	14,00
-	Fiji	14,00
62	Albania	14,17
63	Brazil	14,50
-	Tonga	14,50
65	Serbia and Montenegro	14,83
66	Ghana	15,00
-	Panama	15,00
68	Nicaragua	15,25
69	Paraguay	15,50
70	Romania	16,17
71	Congo	17,00
-	Guinea-Bissau	17,00
-	Seychelles	17,00
74	Moldova	17,50
-	Tanzania	17,50
76	Angola	18,00
-	Honduras	18,00
78	Burkina Faso	19,00
-	Senegal	19,00
80	Uganda	19,25
81	Lesotho	19,50
82	Central African Republic	19,75
83	Cameroon	20,50
-	Liberia	20,50
85	Kuwait	21,25
86	Guatemala	21,50
87	Ecuador	21,75
88	Comoros	22,00
89	Malawi	22,75
90	Burundi	23,00
-	Cambodia	23,00
-	Qatar	23,00
-	Venezuela	23,00
-	Zambia	23,00
95	Togo	23,75
96	Jordan	24,00
97	Madagascar	24,50
98	Turkey	25,00
99	Georgia	25,17
100	Kosovo	25,75
-	United Arab Emirates	25,75
102	Armenia	26,00
-	Gabon	26,00
-	Guinea	26,00
-	Indonesia	26,00
106	India	27,00
107	Thailand	28,00
108	Lebanon	28,25
109	Chad	30,00
-	Kenya	30,00
111	Kyrgyzstan	32,00
112	Ukraine	32,50
113	Malaysia	33,00
-	Tajikistan	33,00
115	Sri Lanka	33,25
116	Peru	33,33
117	Haiti	33,50
118	Swaziland	35,00
119	Kazakhstan	36,17
-	Morocco	36,17
121	Djibouti	37,00
122	Rwanda	38,00
123	Bahrein	38,75
-	Nigeria	38,75
125	Afghanistan	39,17
126	Sierra Leone	39,50
127	Mauritania	40,00
128	Colombia	40,17
129	Algeria	40,33
130	Gambia	41,00
131	Ethiopia	42,00
132	Palestinian Authority	42,50
133	Equatorial Guinea	44,00
-	Sudan	44,00
135	Mexico	45,50
136	Yemen	46,25
137	United States of America (in Iraq)	48,50
138	Russia	48,67
139	Philippines	50,00
140	Singapore	50,67
141	Azerbaijan	51,00
142	Bhutan	51,50
143	Egypt	52,00
144	Côte d’Ivoire	52,25
145	Syria	55,00
146	Democratic Republic of Congo	57,33
147	Tunisia	57,50
148	Maldives	58,50
149	Somalia	59,00
150	Pakistan	60,75
151	Bangladesh	61,25
152	Belarus	61,33
153	Zimbabwe	64,25
154	Saudi Arabia	66,00
155	Laos	66,50
-	Uzbekistan	66,50
157	Iraq	67,00
158	Vietnam	73,25
159	China	83,00
160	Nepal	86,75
161	Cuba	87,00
162	Libya	88,75
163	Burma	88,83
164	Iran	89,17
165	Turkmenistan	93,50
166	Eritrea	99,75
167	North Korea	109,00

Le grand père d’ami de mon ami lui a dit que “la vie est une tarte de merde, on mange chaque "jour une partie

مناظر این گونه همیشه حالم را می گیرد مخصوصا اگر مثل این یکی وسط شهر باشد. چون آدم را یاد نمونه واقعیش می اندازد و اگر در وسط شهر باشد یاددآوری عدم دسترسی به خود واقعیش را میکند. 

پارک برسی- جنوب پاریس

این تصمیمی است که به هیچ وجه نمی دانم چقدر مصمم به اجرای آن هستم. آن هم  این است (یا این هم آن است) که به زودی ۳ بلاگ دیگر به ۳ زبان دیگر می نویسم. آخر تا ۳ ماه دیگر باید آلمان بروم و هنوز هیچ تلاش جدیی برای جدی تر یاد گرفتن این زبان خوف نکرده ام. می ترسم ۳ بشود. و اما این هم شروع می خواهد مثل همه چیزهای دیگر. شروع این یکی دیگر خداییش همت می خواهد که من یکی از این یکی خیلی کم دارم.

نوبتی شدنش انتخاب تو بود. این بار من نبودم که پیشنهاد دادم. اما اتفاقا این دفعه را تو عمل نکردی به قرار. اصلا انگار همیشه اینطور بوده. وقتی قراری را مقرر می کنی بیشتر برای بقیه است و اگر شد و در رودر بایستی٬ خودت هم تازه ممکن است سعی کنی بهش وفادار بمانی. اصلا به عشق این عهد تو که با قهر همراه هم بود٬ بود که این نا کجا را زنده اش کردم. حالا هر روز بهت سر می زنم که ببینمت. اما همان قدیمی ها را می بینم. (تازه می فهمم که چقدر بی ظرفیتم. چقدر زود زبان به گله باز کردم. حداقل می تونستم چند روزی را صبر کنم.)

 این چند روز مردم از بس که فیلم دیدم و رادیو گوش کردم. خیلی کیف دارد. تازه دارم به زیبایی های صدای بنان هم پی می برم.یادم می آید آن وقتهایی را که اتفاقا با صدای بنان و مرضیه و دلکش به موسیقی ایرانی علاقمند شدم. بعدا دیگر خودت می دانی فقط شجریان گوش می کردم و صدیف و قدیمی ترها. الان ولی خیلی از گلهای رنگارنگ و گلهای تازه را شنیدم. صدای بنان خیلی به قول همه مخملیه!!!!

اینجا دیگر آرام شده٬ نه مثل خودم٬ مثل خودش مثل همان وقتی که نبود. وبلاگ و وبلاگ نویسی از آن سنخ بحث هایی است که تقریبا هر بلاگ نویسی که می نویسد نه تخصصی و هدفدار بلکه بی هدف و به قصد داشتن مخاطب یکی چند باری سر سفره بلاگش بازش می کند.

برای من هم سوال شده که چرا ما ایرانیها بلاگ باز شدیم. هزار و یک دلیل هم برای خودم آوردم. تقریبا از جوابهای بدست آمده ام هم راضی شدم ولی باز دلم رضا نمی دهد که بپذیرمشان. نمی فهمم انگیزه ۶۰۰۰۰ نفر آدم چیست که زارپ زارپ می نشینند پشت رایانه هایشان و با آن اینترنت حلزون و گران می نویسند .

اینجا که هستم خوبی اش اینست که دیگر تعداد آدمهای علافی که در اینترنت پرسه می زنند و دنبال خواننده می گردند برای بلاگشان کم است اگر در همین ساعت نوشته ام را بفرستم. می ماند برای خودم و خودش. اینجا اتاق آخر آخرین ساختمان٬ جایی که هیچ جا نیست دیگر برای من است.  

این متنی بود که برای مراسم برافراشتن ایران دراینجا قرائت کردم. فکر می کنم بد نبود. تقریبا همه با هم نوشتیمش.

Mon général, mon colonel messieurs les officiers, messieurs les sous officiers, mesdames, Mesdemoiselles, messieurs BONJOUR!!!!!

Je suis iranien, un descendant de Cyrus le Grand, l’empereur qui a proclamé, il y a deux mille cinq cents ans,

 « Quand je suis entré dans Babylone, Je n'ai pas permis qu'on terrorise la terre de Sumer et d'Akkad. Je n'ai autorisé personne à malmener le peuple et détruire la ville. J'ai ordonné que toute maison reste indemne, qu'aucun bien ne soit pillé. J'ai ordonné que chacun reste libre dans l'adoration de ses dieux. J'ai ordonné que chacun SOIT libre dans sa pensée, son lieu de résidence, sa religion et ses déplacements, que personne ne persécute autrui ».

La charte de Cyrus le Grand est un des principaux documents qu’il importe d’étudier dans l’histoire des droits de l’homme.

JE PRENDS la parole AU NOM de mes compatriotes, pour tout d’abord vous remercier de votre présence à cette cérémonie des couleurs de l’Iran et ensuite POUR vous présenter en quelques phrases notre pays dont l’histoire est remplies d'événements gais autant que tristes.

Au temps de Rome, la Perse constituait l'autre pôle politique du monde, régnant de l'Asie mineure jusqu'au Pendjab. La culture perse s'appuie sur la religion zoroastrienne. Aujourd'hui encore le nom de la capitale, Persépolis, est synonyme d'un haut lieu de culture.

En dépit des invasions successives subies par l’Iran, le peuple iranien a toujours su préserver sa culture plusieurs fois millénaire. Ainsi, les Iraniens ont fêté leur nouvelle année hier soir le premier jour du printemps. Ce Nowrouz, célébré depuis 3000 ans est profondément enraciné parmi les rituels et les traditions du Zoroastrisme. Aujourd'hui, la fête de Nowrouz est célébrée dans de nombreux pays qui ont été des territoires de l’Empire Perse ou alors qui ont été sous son influence : l’Irak, l’Afghanistan, des parties du Moyen-Orient aussi bien que dans les ex-républiques soviétiques ainsi que les Parsi de l’Inde.

Malgré l’invasion arabe au 7^e siècle et les influences islamiques nouvelles en Iran, les Iraniens gardent leur culture et conservent leur langue persane. Les mathématiciens, astronomes, médecins et poètes font de l’Iran un des pôles intellectuel dominant. Ainsi, Avicenne au 10^e siècle fait considérablement avancer la médecine tandis que les poètes Khayyam, Hafez, Saadi bercent encore aujourd’hui les Iraniens de leur poésie mélodieuse et magnifique.  Voici Un morceau de poésie de Kayyam :

Fais en sorte que ton prochain n'ait pas à souffrir de ta sagesse. Domine-toi toujours. Ne t'abandonne jamais à la colère. Si tu veux t'acheminer vers la paix définitive, souris au Destin qui te frappe, et ne frappe personne.

 La culture perse reste toujours très ancrée dans le cœur des Iraniens désireux aussi de découvrir de nouvelles cultures comme la culture française.

L'amitié franco iranienne et les échanges culturels entre ces deux pays ont toujours été remarquables. Beaucoup de savants et d’écrivains iraniens ont vécu une partie de leur vie en France marquant ainsi l'attachement de notre pays au peuple français.

Aujourd'hui la relation scientifique, commerciale et culturelle entre l’Iran et la France est toujours importante, en témoigne les nombreux partenariats avec de grandes entreprises françaises.

Les iraniens sont conscients que leur futur doit passer par le développement de ce type d'échange.

La relation entre la France et l’Iran est importante dans l'avenir des deux pays.

Nous, étudiants iraniens espérons encore améliorer les relations entre nos deux pays.

Pour notre génération, la création du concours international de l’Ecole Polytechnique a ouvert une nouvelle page dans la relation franco-iranienne. Nous espérons des liens plus forts entre les écoles françaises et les universités d’Iran.

Nous espérons sincèrement que cette relation amicale forte et historique ne pâtira pas des événements récents.

Nous, les élèves iraniens remercions l’école pour cette cérémonie et merci à vous tous d’y avoir assisté.

وبلاگ اگر چه فضای مقدسی است لااقل برای ما ایرانیها٬ نمی دانم چرا دیگر دلم رضا نمی دهد به نوشتن در اینجا٬ حتی در همان حد ثبت خاطرات. این نوشته در مورد بلاگ را هم از الواح شیشه ای می گذارم اینجا:

اگر سنگی بيفتد در آب، دايره‌های متعددی ايجاد می‌كند كه هرچه دورتر می‌روند بزرگتر و مخفی‌تر می‌شوند. تا هنگامی كه شما تنها كسی هستيد كه ايستاده است كنار استخر و سنگ می‌اندازد هيچ چيز حركت آرام اين دايره‌ها را به خطر نمی‌اندازد، جز جغرافيای آب. ولی اگر «سنگ‌انداز» ديگری هم ايستاده باشد سمت ديگر آب، در محل تلاقی دايره‌هايی كه از دو سو به راه افتاده‌اند كانون اغتشاش و بحران ايجاد می‌شود. مرزها، از اين نظر، كانون بحرانی تمدن‌ها هستند. مرزنشينان اين بحران را با فراگيریِ زبان كشور همسايه برای خود قابل هضم می‌كنند. از اين منظر، ترجمه نتيجه‌ی منطقی تلاقی دو تمدن و دو زبان است، و مرزنشينان نخستين مترجمان تاريخ بشری.
شرايط تحميل شده به كشور ما، خواه ناخواه، تعريف وبلاگ را از عرف جهانی‌اش اندكی متفاوت می‌كند. به جرئت می‌توان گفت كه در دنيای دموكراسی وبلاگ هيچ نقش مهمی بازی نمی‌كند. در غرب، برای دسترسی به دانش مجراهای متعددی هست؛ برای بيان آزاد احساسات و عقايد شخصی هم كسی وبلاگ نمی‌نويسد چون منعی براي بيان اين چيزها وجود ندارد. در نهايت، برای يك غربی، وبلاگنويسی نوعی فکر کردن با صدای بلند است، نوعی فرار از تنهايي، و در عين حال نوعی خودنمايی. اينكه اين حرف‌ها ممكن است حرف‌های ارزشمندی باشند يا حتا مخاطبان بسيار داشته باشند چيزی را تغيير نمی‌دهد. اما برای ما كه از بسياری چيزها محروميم وبلاگ فضای شوق‌انگيزی‌ست كه تعطيل شدنش می‌تواند فاجعه‌بار باشد. اينكه كسانی برغم وجود صدها هزار سايت زيبا و ديدنی، ترجيح می‌دهند چشم بدوزند به صفحه‌ی ساده‌ی يك وبلاگ فقط به خاطر استنشاق هوای آزادی‌ست. «فکر کردن با صدای بلند» و «نياز به مخاطب» در درجات بعدی اهميت قرار می‌گيرند. 
اگر فضای وبلاگ‌ها را به يك استخر آب تشبيه كنيم بحران كنونی نتيجه‌ی تلاقی امواج سنگ‌هايی است كه هركس به آب می‌اندازد. راه حل اين بحران هم شايد همان راه‌حل قديمی باشد: فراگرفتن زبان يكديگر. 

جو گیری اولش بود٬ یا حس غم غربت یا نمی دانم هر چیز دیگری که این بلاگ را ساختم٬ به هر حال بی انگیزگی یا گشادی مفرط حسم نمی دهد برای نوشتن. از این سفر هم که برگشتم خاطره و تجربه کم ناندوختم. اما نوشتنش نمی آید. این را هم می گذارم تا آن چه ماندنی است در ذهنم بماند.

 اللهم ارسل علاج عاجل عالج لگشادی مفرط.